Tijd om te gaan leven en tijd om stil te staan

Zijn theatershow 'Tijd om te gaan leven' was nog maar net uit de startblokken toen de coronacrisis de tournee krakend tot stilstand bracht. Toch kwam Stef Bos in 2020 volop in de schijnwerpers te staan: zo schitterde hij in 'Beste Zangers', haalde de cover van zijn klassieker Papa door Suzan & Freek de hitlijsten en kreeg hij zijn eigen tv-programma ‘Serenades van Stef’. Zijn agenda staat bol, maar tussen de bedrijven door maakte hij tijd voor Thuis! “Ik heb een groot hart voor de zorg.” 

Tekst: Annemarie Barholomeus   
Fotografie: Liesbeth van den Bos

Thuis! mei 2021

 

Groot succes

De timing had niet mooier kunnen zijn, met het Eurovisie Songfestival in Nederland voor de deur. Want misschien is het wel dankzij het songfestival dat heel Nederland Stef Bos kent. In 1989 vertegenwoordigde zangeres Ingeborg België met zíjn lied, ‘Door de wind’, en stond hij met haar op het podium in Lausanne. “Via Ingeborg ontmoette ik platenman Hans Kusters, die vond dat ik zelf eens een cd moest opnemen in plaats van alleen voor anderen te schrijven.” Hij nam de suggestie ter harte en zijn eerste single ‘Is dit nu later’ was meteen een groot succes. 

Creativiteit weer terug

Ook nu, ruim dertig jaar later, weet hij met zijn muziek een groot publiek te raken, zij het nu even niet live. “Toen de theaters hun deuren sloten, was dat een schok. Op een bepaalde manier was de lockdown ook louterend, het is niet verkeerd als alles een keer op nul wordt gezet. Wat ik in het begin het lastigste vond, was dat ik elke dag precies wist waar ik had moeten spelen die dag. Dat gemis. En ook de onzekerheid: dan was er even licht aan de horizon, dan kreeg je weer een slag in je nek. Op een gegeven moment heb ik de knop omgedraaid en besloten dat ik er niet meer op ging rekenen dat ik over twee, drie maanden weer het podium op kon. Dat gaf zo veel ruimte in mijn hoofd dat mijn creativiteit weer helemaal terugkwam.”

Thuis! bij u op de mat

Drie keer per jaar wordt het ledenmagazine Thuis! gemaakt, vol mooie artikelen, boeiende verhalen en interessante aanbiedingen.

Bent u nog geen lid van Marente, vraag dan hier een proefexemplaar van het ledenmagazine Thuis! aan. 

Ik ontvang graag een proefexemplaar

Spiegel voor onze samenleving

Die hervonden creativiteit bracht hem veel goeds. En als een geluk bij een ongeluk opende zich voor hem een nieuw spoor op televisie. Hij werkt behalve aan een nieuwe theatershow ‘Tijd om stil te staan’ ook aan verschillende nieuwe tv-con-cepten, waaronder een variant op de ’Serenades van Stef’. “Ik zit vol ideeën. Zo zou ik graag met Edsilia Rombley in Zuid-Afrika verhalen ophalen door echt met mensen in gesprek te gaan. Tegen-woordig woon ik 60 procent van het jaar vlak over de grens in België en 40 procent in Kaapstad – mijn vrouw is Zuid-Afrikaanse. Voor mij voelen Nederland, België en Zuid-Afrika inmiddels als één biotoop, ik ben in alle drie die landen thuis. Maar pas toen ik drie maanden in een township had geleefd en daarna weer in Nederland optrad, ging het me opvallen hoe wit de zalen hier zijn. Hoe ver we nog afstaan van een geïntegreerde samenleving. In Zuid-Afrika kijken de tegenstel-lingen je recht in het gezicht. Je ziet er dingen die je hier niet zo snel gewaarwordt. Het is een spiegel voor ons. Zuid-Afrika worstelt al 350 jaar met thema’s waar wij nog maar net aan begonnen zijn. Daar kunnen wij als maatschappij van leren, ook hoe het niet moet.”

 

Spiegel voor onze samenleving

Die hervonden creativiteit bracht hem veel goeds. En als een geluk bij een ongeluk opende zich voor hem een nieuw spoor op televisie. Hij werkt behalve aan een nieuwe theatershow ‘Tijd om stil te staan’ ook aan verschillende nieuwe tv-con-cepten, waaronder een variant op de ’Serenades van Stef’. “Ik zit vol ideeën. Zo zou ik graag met Edsilia Rombley in Zuid-Afrika verhalen ophalen door echt met mensen in gesprek te gaan. Tegen-woordig woon ik 60 procent van het jaar vlak over de grens in België en 40 procent in Kaapstad – mijn vrouw is Zuid-Afrikaanse. Voor mij voelen Nederland, België en Zuid-Afrika inmiddels als één biotoop, ik ben in alle drie die landen thuis. Maar pas toen ik drie maanden in een township had geleefd en daarna weer in Nederland optrad, ging het me opvallen hoe wit de zalen hier zijn. Hoe ver we nog afstaan van een geïntegreerde samenleving. In Zuid-Afrika kijken de tegenstel-lingen je recht in het gezicht. Je ziet er dingen die je hier niet zo snel gewaarwordt. Het is een spiegel voor ons. Zuid-Afrika worstelt al 350 jaar met thema’s waar wij nog maar net aan begonnen zijn. Daar kunnen wij als maatschappij van leren, ook hoe het niet moet." 

Met hem heb ik tot het einde toe veel gesprekken gevoerd. Dat gaf mij altijd nieuwe inzichten, het was levend geschiedenisonderwijs. Hij eindigde in een aanleunwoning in Veenendaal; daar werd hij fantastisch verzorgd. In die periode kwam ik zijn oude foto’s tegen, daar zat prachtig materiaal bij. Daar moeten we samen een boek van maken, vond ik. Zo is het ook gegaan: ‘Door de ogen van mijn vader’, heet het. Terwijl we daarmee bezig waren, veerde de hele zorginstelling op! Er kwamen zo veel verhalen los. Je kan niet voor iedereen zo’n boek maken, maar we zouden veel meer de hand naar ouderen moeten uitreiken en de interactie opzoeken. Zij kunnen kennis doorge-ven die wij zelf niet hebben.”

Menselijke maat

Aan de zorgverleners ligt het niet. “Zij weten dat allang. Ik heb een groot hart voor de zorg en alle respect voor de mensen die erin werken. Dat doen ze met zo veel liefde! Toen ik nog in Nederland woonde, zat ik in het bestuur van de Gelderse Vallei, het ziekenhuis in de streek waar ik van-daan kom. Het was de tijd van schaalvergroting en de introductie van marktwerking. Naar mijn idee moet je daar in de zorg enorm mee uitkijken. In zekere zin betalen we daar nu ook de prijs voor in deze coronacrisis. We moeten de zorg overeind houden na jaren af braakbeleid vanuit Den Haag. Maak mij maar vijf minuten minister van Volks-gezondheid, dan zou ik veel budget op andere plekken weghalen en naar de zorg overhevelen. En waar de schaalvergroting is doorgeslagen, weer teruggaan naar de menselijke maat.”